In Memoriam

- Welkom - - Biografie - - Filmpjes - - Gedichten - - Gedichtenbundels - - Publicaties - - Voordrachten - - NIeuws - - In Memoriam - - Contact - - Gastenboek (nieuw) - - Gastenboek (oud) - - Beelden - - Schilderijen - - Stichting Halin - - Links - - Aandacht voor ... - - Album - - Diensten - - Fotokaarten -


      http://www.artikeltjes.com/schrijvers/691/Eleonora-Twin

       http://www.artikeltjes.com/artikeltjes/1841/1/Mogen-rouwen 

    

Op maandag, 23 maart 2009, stierf mijn allerliefste vriendinnetje, mijn altijd zo vrolijke moedertje, na medisch geblunder en een zwaar ziekbed van 3 weken, in de armen van mij en mijn zus Suzette.

6 dagen lang lieten ze haar liggen met een losgeraakte darmaansluiting en al onze onrust daaromtrent werd afgedaan met 'ja, uw moeder is al oud, die heeft meer tijd nodig om te herstellen'. Na 6 dagen moest zij een spoedoperatie ondergaan die haar haar leven kon kosten. Zij kwam er uiteindelijk doorheen, maar kwam op de IC terecht omdat ze tegen reanimatie had aangelegen. Na 2 dagen moest zij opnieuw een spoedoperatie ondergaan omdat er pus naar haar bekken was gestroomd (hoe goed hadden ze haar buik dan schoongespoeld?)! Weer kwam zij door die derde operatie heen en werd zij voorlopig in slaap gehouden op de IC. Na een paar dagen lieten ze haar wakker worden en al gauw vonden ze haar niet kritiek genoeg meer voor de IC en wilden ze haar overbrengen naar de afdeling. Wij protesteerden, want ze was nog erg verzwakt en had al die tijd nog geen voeding gehad. Maar nee, ze moest en zou terug naar de afdeling, want ze was niet kritiek meer.
Hoe kritiek ze niet meer was, dat bleek wel, want na 2 dagen op die afdeling, stierf ze vervolgens in onze armen.

En al die weken heeft geen arts de moeite genomen om met ons te praten of ons behoorlijke in te lichten.
Na de eerste spoedoperatie werden wij even te woord gestaan door een bitsige vrouwelijke arts die ons koel mededeelde dat onze moeder tegen reanimatie had aangelegen en naar de IC ging. En weg was ze weer. 1x troffen wij een jonge blaag van een arts aan op de IC bij haar bed en moesten we de woorden uit zijn mond trekken.

De vrouwelijke arts, die bij mijn moeder de dood constateerde was trouwens een hele kille, bitse tante.
Alsof het verdomme om een pak suiker ging!


Twee van onze ingediende klachten tegen enkele verpleegkundigen werden vervolgens gegrond verklaard door de zgn. onafhankelijke klachtencommissie van het ziekenhuis (corresponderen notabene op het papier van het ziekenhuis, hoe onafhankelijk ben je dan?), maar alle klachten tegen de verantwoordelijke chirurg werden ongegrond verklaard. De man heeft zo gelogen tijdens de hoorzitting, maar ja, het was hun collega in dezelfde witte jas als zij en dus hebben ze hem ingedekt! Aan de verpleegkundigen kunnen ze zich geen buil vallen, dus die durfden ze wel schuldig te verklaren! Maar die chirurg, notabene de supervisor op zo'n afdeling, gaat dus vrijuit! Meer dan schandalig dat je in dit land als slachtoffer of als nabestaanden van een slachtoffer van medische blunders, nergens terecht kan. En dat in een land dat de rechten van de mens zgn. hoog in het vaandel heeft staan en altijd zo graag met dat betwetende vingertje naar andere landen wijst!


Op vrijdag, 27 maart 2009, moesten we tot ons grote verdriet definitief afscheid van haar nemen.
We brachten haar vol levenslust en optimisme naar het ziekenhuis en kregen haar binnen 3 weken in een houten kist terug. Het leek een nachtmerrie zonder einde.
Met de dood van mijn lieve moedertje stierf ook mijn hart.
Ik mis je zo, mama, ik mis je zo, je was mijn liefste en trouwste vriendinnetje. Ze zeggen dat verdriet slijt met de jaren, maar dat is niet waar, lieverd, dat is een leugen. Met elke dag wordt het gemis erger en uiteindelijk is er niemand meer om erover te praten een die kan begrijpen hoe pijn gemis kan doen. Ik mis je zo, lieverd!

 
EN DAT JE ZOMAAR STERVEN KON

 Ik wist niet dat je sterven kon
 je lag gekoesterd in mijn armen
 hoe wilde ik de dood verwarmen
 opdat hij van je weg zou gaan

 je ogen staarden in het niets
 zo donszacht streelde ik je wangen
 je laatste glimp wilde ik vangen
 voor altijd vergulden in mijn hart

 er was nog slechts dat ogenblik
 waarop ik alles wilde zeggen
 zoveel had ik je uit te leggen
 wat je voor mij betekend had

 ik wist niet dat je sterven kon

----------------------------------------------------------

Je zult met ons praten doorheen de wind
doorheen het geritsel van de bomen
de dagen zullen blijven komen
maar alles zal zo anders zijn

ons huis is stil, niets is er nog
dan enkel lege meubelstukken
jouw stemmetje, jouw geur, jouw sprankeling
geen kamer ademt zonder jou

vertel ons toch dat alles goed is
dat waar jij bent geen pijn meer woedt
en alle seizoenen zijn geworden
tot enkel zomers in volle bloei

jouw handje voor altijd in de onze
en eeuwig in ons hart geslepen
wie of je was, ons klein juweeltje
een schitterende diamant

-------------------------------------------


EN WIE NOG

Later
als niemand je
gekend zal hebben
zal ik van je noemen
je naam een bestaan geven
tussen de levenden

dan zal ik vertellen
van je kleine handen
die uit wrakhout een
schip wisten te bouwen
uit puin een warme woning

ik zal je houwen
uit de herinnering
tot een onverwoestbaar
beeldhouwwerk

en wie nog
zal niet van je weten?

---------------------------------------------